Eens op ’n tyd het daar ’n knap meisie, Lien, of Lientjie, soos meeste mense haar noem, saam met haar ouma in die platteland gewoon. Lientjie se ouma is die eienares van die winkel  Hekel Hoekie, waar mense elke dag kom wol koop.

Baie jare gelede kon Ouma baie goed brei en hekel, maar deesdae is haar vingers styf van die ouderdom en haar hande bewe só dat sy nie ’n hekelpen kan vashou nie.  Sy is baie trots op haar oulike kleindogter en spog graag oor haar.

Op ’n dag daag daar ’n ryk vrou van Johannesburg by Hekel Hoekie op.

“Ek hoor jou kleindogter kan die mooiste komberse hekel,” sê sy vir Ouma.

Ouma weet Lientjie het nou die dag eers geleer hoe om te hekel. Haar pogings lyk nog brou, maar as dit by Lientjie kom, kan Ouma haarself nie help om te spog nie.

“Natuurlik, Mevrou,” jok Ouma, “My kleindogter hekelwerk is goud werd!  Sy sal vir Mevrou komberse in ’n paar minute kan hekel.”

“Dit is fantasties,” sê die ryk vrou, “As sy teen môreoggend 10 gehekelde komberse vir my kan gee, sal ek dubbel die prys daarvoor betaal.”

Ouma voel jammer dat sy vir die ryk vrou gejok het, maar  sy glo vas dat Lientjie ’n plan sal kan maak.  Laat die middag neem sy vir Lientjie na Hekel Hoekie.  Sy wys vir haar al die wol en sê:

“Vanaand moet jy 10 komberse uit al hierdie wol hekel. ’n Baie ryk vrou gaan dit môreoggend kom haal. As jy dit kan regkry, sal sy ons baie geld betaal.”

Ouma is bekommerd en hartseer toe sy uitstap en die deur agter Lientjie sluit.

Lientjie kyk na al die wol voor haar en bars in trane uit. Sy kan tolletjiebrei en tossels maak uit wol, maar komberse hekel, dít kan sy nog nie doen nie!

Skielik gaan die deur oop en  ’n deftige heks  stap in.

“Wie is jy?” snik Lientjie.

Die heks begin sing:

“Wie is ek? Wie is ek?
Noem my maar die hekelheks!”
My regte naam sal jy nooit kan raai,
want ek heet tog te fraai!”

“Waarom grens jy?” kekkel die hekelheks nog voor Lientjie iets kan sê.

“My ouma het vir ’n ryk vrou vertel ek sal 10 komberse voor môreoggend vir haar hekel, maar ek kan nie!” sê Lientjie.

’n Langbeenspinnekop kom oor die hekelheks se skouer geklouter. Onder die heks se rok kom daar ’n gekleurde duisendpoot en die oulikste krimpvarkie geskarrel.

“Dit is my hekel helpers: Langbeentjie, Kettingstekie en Kortbeentjie,” stel die hekelheks hulle voor.

Langbeentjie waai met sy een been in die lug.

“Ons kan 10 komberse voor môreoggend vir jou hekel, maar jy moet eers iets vir my gee,” sê die hekelheks.

 Lientjie gee die pêrels om haar nek vir die heks. 

Vir die volgende paar ure verwonder Lientjie haar hoe die hekelheks, Langbeentjie, Kortbeentjie en Kettingstekie te werk gaan.  Langbeentjie spin webbe met wol.  Kettingstekie hekel blitsvinnig met sy duisend pote wat soos hekelpenne werk. Kortbeentjie gebruik die penne op sy rug om baie drade wol gelyk aanmekaar te hekel. Die hekelheks toor die wol met haar staf dat die kleure spat.

Lientjie moes aan die slaap geraak het, want toe sy die volgende oggend wakker word, lê daar 10 van die mooiste komberse wat sy al ooit gesien het. Die hekelheks, Langbeentjie, Kortbeentjie en Kettingstekie is skoonveld.

Toe Ouma ’n rukkie later die winkel oopsluit, roep sy uit: “Dit is pragtig!”

Ouma gaan hurk voor die komberse en voel-voel daaraan asof sy nie kan glo dat sy hulle regtig sien nie. Dan kyk sy Lientjie in die oë en sê: “Dit is die mooiste komberse wat ek al ooit gesien het en knap handewerk daarby!”

Lientjie wou Ouma nog  van die hekelheks en haar hekel helpers vertel, toe die ryk  vrou instap. Sy is baie beïndruk. Sy slaan haar hande bymekaar en roep:

“Ek gaan die mooiste komberse in die hele stad hê! Hekel vir my nog 15 komberse teen môre, dan sal ek vyf keer die bedrag betaal.”

Met hierdie woorde verdwyn sy by die deur uit.

Die hele oggend by die skool kan Lientjie aan niks anders dink nie. Sal die hekelheks en haar helpers haar weer help? Laat die middag sit Lientjie weer alleen in Hekel Hoekie.

“Hekelheks!” roep sy.

Daar is geen antwoord nie.

“Langbeentjie! Kortbeentjie! Kettingstekie!”

Dit bly doodstil in die winkel. Die trane kom sit weer vlak in haar oë. Hoe gaan sy vanaand 15 komberse hekel?

Skielik maak die hekelheks  weer haar verskyning. Langbeentjie kom met ’n draad wol van die dak af gesak en Kortbeentjie en Kettingstekie kruip onder die toonbank uit.

“Wat sal jy hierdie keer vir my gee?” vra die hekelheks.

“My oorbelle,” antwoord Lientjie dankbaar.

In ’n japtrap toor die hekelheks en haar helpers 15 van die mooiste komberse.

Toe die ryk vrou die volgende oggend haar komberse kom haal, hou sy só baie daarvan dat sy sommer nóg 20 bestel.

Die volgende aand sit Lientjie weer in Hekel Hoekie. Sy probeer om self ’n kombers te hekel, maar sy vorder veels te stadig. Net toe sy wou moed opgee, sien sy die hekelheks vir haar loer.

“Ek het niks anders om vir jou te gee nie,”  sê sy hartseer.

“Belowe my dan jy sal jou ouma vir my gee,” sê die hekelheks gretig.

“Nooit nie!” roep Lientjie.

Sy is baie lief vir haar ouma en sal haar vir niks in die wêreld verruil nie, selfs al het sy vir die ryk vrou gejok.

“Nou goed dan,” sê die hekelheks, “Ek sal jou help, maar dan moet jy my naam reg raai. As jy verkeerd is, kry ek jou ouma.”

Lientjie weet sy het nie ’n ander keuse nie en stem in. Sy sal maar net die hekelheks se naam reg móét raai.

Die volgende oggend is die ryk vrou baie tevrede met haar komberse en betaal Ouma ’n groot bedrag geld met haar goue kaart. Ouma glimlag van oor tot oor.

“Nou kan jy enige iets kry wat jou hart begeer, Lientjie,” sê Ouma trots.

Lientjie se oë blink as sy aan die pragtige fiets in oom Sakkie se winkel dink…

Baie maande gaan verby wat die Hekel Heks nie weer haar verskyning maak nie. Lientjie ry elke oggend met haar nuwe fiets skool toe. Ouma maak baie geld met Hekel Hoekie.  Die mense het gehoor van die pragtige komberse en wil wol koop om ook hierdie komberse te maak. Lientjie het al vergeet van die ooreenkoms wat sy met die hekelheks gemaak het.

Een middag verskyn die hekelheks onverwags in Lientjie se kamer.

“Wie is ek? Wie is ek?
Noem my maar die hekelheks!”
My regte naam sal jy nooit kan raai,
want ek heet tog te fraai!”

“Is jou naam Agnes? Helen? Maria?” raai Lientjie.

“Jy is verkeerd!” lag sy, “Daar is twee dae oor om my naam te raai, anders is jou ouma myne!”

Daardie aand kan Lientjie nie slaap nie. Sy dink aan al die kinders in haar klas met ongewone name. Die volgende middag maak die hekelheks weer haar verskyning en sing:

“Wie is ek? Wie is ek?
Noem my maar die hekelheks!”
My regte naam sal jy nooit kan raai,
want ek heet tog te fraai!”

“Viola? Aspersie? Petra? Poggenpoel?” raai Lientjie.  

“Jy is verkeerd!” skater sy, “Daar is een dag oor om my naam te raai, anders is jou ouma myne!”

Lientjie dink en dink. Op die laaste dag sien sy dat Langbeentjie iets teen haar kas hekel. Dit lyk soos letters. Sy trek haar oë op skrefies om beter te kan sien:

Wat probeer Langbeentjie vir haar sê? Later voel sy ietsie teen haar been steek. Dit is Kortbeentjie. Op sy rug is daar nog ’n stel gehekelde letters:  

Lientjie verstaan nie. Moedeloos gaan sy voort om aan nóg name te dink.

Later lê Kettingstekie voor haar bed op sy rug. Toe sy hom regop wil help, sien sy die letters op sy pote:

Dit móét iets beteken!  Lientjie gaan staan verder weg. Nou sien sy dat al drie die hekel helpers saam iets spel:

Dit moet die hekelheks se naam wees!

’n Rukkie later, toe Lientjie vir Ouma in Hekel Hoekie wag, maak die hekelheks weer haar verskyning. Sy glimlag breed, want sy weet Lientjie sal nooit haar naam kan raai nie.  

“Wie is ek? Wie is ek?
Noem my maar die hekelheks!”
My regte naam sal jy nooit kan raai,
want ek heet tog te fraai!”

Maar Lientjie sing vir haar terug:

“Hekelheks! Hekelheks!
Al die raai, maak my gek.
Nou sal almal weet,
dat jy HEKELSTEELTJIE heet!”

Hekelsteeltjie is woedend.

“’n Boef het jou vertel!” skree sy.

Sy word bloedrooi van woede en stamp met haar voet hard teen een van die rakke. Al die wol tuimel op haar neer. Haar towerstaf val op die grond en skielik begin al die wol om en om haar spin totdat sy in ’n kokon wol verdwyn. Sy spin  vinniger en vinniger in die rondte totdat sy by die venster uit tol. Na daardie dag het niemand Hekelsteeltjie ooit weer gesien nie.

Langbeentjie, Kortbeentjie en Kettingstekie het by Lientjie en haar ouma gebly en hulle geleer hoe om die mooiste komberse te hekel.

Erkennings:
Baie dankie aan Johanna Scholtz wat die karakters vir my gehekel het en Melanie Langner wat die foto’s  vir die illustrasies geneem het.
Hierdie verhaal is ’n kreatiewe herskrywing van Repelsteeltjie, soos opgeteken deur die Grimm Broers en vertaal in die Afrikaanse Kinderensiklopedie (1954:4439).

Die son het skaars oor Klein Rooiberg opgekom in die droë, dorre Kakamas, toe lê Dassie reeds toe-oë uitgestrek op ʼn rots. Hy het besluit om vir so rukkie te bak voordat hy moet begin rondsoek vir sy ontbyt. Nes hy sy oë oopmaak om die helder son vir weer ʼn keer te groet, vang ʼn beweging sy oog.

Dis ʼn blouaap wat skarrel oor die leë rosyntjiebane. Dit is nie die eerste dier wat Dassie sien rondsoek vir kos nie. Wat wel Dassie se aandag trek toe hy die tweede keer kyk, is wat eintlik vir hom aanloklik is.

“Daai is nou ‘n maaltyd wat enige bosvelddier aan sal wil smul. Ek glo ek het my ontbyt nou raakgesien, nou moet ek dit net uitsorteer.”

Blouaap huppel van opgewondenheid terug na sy kameeldoringboom. Hy kon vanoggend ‘n heerlike vet druiwetros by die Groot Boer steel. Hierdie maaltyd sal sy maag vir die trommeldik hou! Dalk vier, as hy spaarsamig eet. Sy stertjie houvas die druiwetros styf terwyl sy pootjies rats teen die bas klouter. Hy lê terug met ʼn sug, en net voor hy die eerste korrel pluk, hoor hy ʼn bekende stem.

“Môre, ou Apie, jou wonderlike wese!”

Blouaap draai sy kop en sien hoe Dassie onder die boom op sy agterpote staan. Hy word effe agterdogtig, kyk maar weg en hou sy druiwetros bietjie stywer in sy pote vas.

Dassie hou voort: “Apie, die dier waarna ek so opkyk, het jy darem ʼn heerlike nagrus gehad?”

Apie kan nie help om te lag vir Dassie se bogstorie nie. Hy draai terug na Dassie en begin hom ondervra. “Wat soek jy hier, Dassie? Dis so skaars soos hoendertande dat jy jou wipstertjie oor die hele vlakte tot hier by my kom karwei.”

“Ek is net hier om bietjie te gesels, ou Apie. By die rotse daar anderkant raak dit soms eensaam, en watter voorreg is dit nie om hierdie beeldskone oggend saam met jou kan te spandeer nie.”

Blouaap kyk nou, van sy takkie af, vir Dassie in die oë: “Beeldskone oggend?”

 “Dis is eintlik meer ʼn manjifieke oggend, is dit nie? Dis nou nie so manjifiek soos jy nie, Apie, met jou tandjies so skerp soos ‘n Khoi-San spies. Jou standvastige pootjies met kloue wat skrik vir niks. Jou pels wat so skitter in die sonlig. Jou driedubbele krulstert wat jou laat hang en draai en swaai.”

Blouaap voel gevlei deur Dassie se woorde, en vergeet heeltemal van sy agterdog. Hy vat die druiwetros in sy stert vas, en hang nou van die tak af om Dassie se komplimente in te drink.

“Dis so gaaf van jou om al hierdie dinge te sê, Dassie. En jy is seker nie verkeerd nie. My stert is nogal sterk.”

Dassie se mond water terwyl hy na die druiwetros staar. Dit hang nou so naby aan hom, hy kan dit amper proe!

“Nogal sterk? Jy hoef jou nie nederig te hou nie, my Kalahari-neef. Jou stert is duisend maal beter as myne. Dit is dubbeld my ou dassie-lyfie se lengte, en is so ʼn pragtige kleur.”

Dassie sien hoe Blouaap sy komplimente opslurp. Hy weet hoe Blouaap se ore sing as iemand sy ego so streel. Hy weet ook hoe naby hy is aan sy ontbyt. Hy moet nou ʼn slim plan hier beraam.

“Ek het jou al dopgehou van my ou rotsie af. Ek het gesien hoe jy glip en gly deur die takke. Dit lyk so asof jy soos ʼn duif deur die lug sweef. Ek sal natuurlik nooit iets van daardie aard kan regkry nie.”

Blouaap sit ʼn met vet glimlag op sy gesig. “Dit is maar net ʼn gawe waarmee ek geseën is, my liewe Dassie. Geen dier is eenders nie. Dit is maar net blote toeval dat ek die talentvolste tussen al die diere is.”

Dassie sien sy kans. Hy begin in ʼn vervalste stemmetjie vir Blouaap smeek: “Ag, Apie, ek kyk al vir weke net van die verte af. Wys my tog hoe jy so klouter en draai, terwyl ek nog hier naby sit. Dit sal hierdie manjifieke oggend net soveel beter maak!”

“Net omdat jy so mooi vra!” skaterlag Blouaap.

Blouaap begin sy stert ontrafel, gooi sy pote in die lug en begin te spring… en laat los die druiwetros. Met ʼn plof val die druiwetros in die sand. Terwyl Blouaap nog parkaatse uithaal, skarrel Dassie so vinnig soos hy kan om die druiwetros op te raap.

Luidkeels roep Dassie uit na Blouaap: “Dankie vir die vertoning, my geagte neef, en ʼn ekstra dankie vir my ontbyt! Alhoewel daar dalk nou ʼn paar pap korrels mag wees, is ek meer as tevrede.”

Blouaap staar in ongeloof na Dassie. “Waarom kon jy my so verraai met jou vleiende woorde, jou lummel!”

Dassie antwoord: “Waarom vertrou jy iemand wat jou so kan flous en vlei?”

(“Die blouaap, die dassie, en die druiwetros” is ‘n verwerking van Esopus se “Die jakkals en die kraai.”

Boksom is ’n baie vriendelike Pit Bull. Hy bly saam met sy gesin wat baie lief is vir hom. Ma gee vir hom soentjies tussen sy ore, Pa voer hom skelm biltong en in die aand mag hy langs Lila op haar kussing lê. Daar is net een ding wat Boksom baie hartseer maak. Elke dag as hy alleen by die huis moet bly, wil niemand met hom speel nie.

Elke oggend wanneer die posman met sy fiets verby die huis kom, hardloop Boksom om hom te groet.

“Môre, meneer Posman! Wil jy dalk met my speel?” vra Boksom.

“Aikôna, Ntshwa!” sê die posman en klap Boksom liggies met ’n handvol koeverte oor die neus.

Teleurgesteld stap Boksom weg. Hy was dan net vriendelik met die posman. Dan sien hy vir Dawie de Duif op die voorstoep pik. Opgewonde hardloop hy na Dawie toe.

“Môre, Dawie de Duif! Wil jy dalk met my speel?”

Met ’n gefladder vlieg Dawie tot op die dak.

“Ek is veels te klein om met jou te speel! ’n Hond en ’n duif wat met mekaar deel, is iets wat jy jou net kan verbeel,” sê Dawie kwaai.

Afgehaal draai Boksom om. Dan sien hy vir Mietsie, die buurvrou se kat, waar sy haar naels teen die boomstam skerpmaak. Opgewonde hardloop hy nader.

“Môre, mooiste Mietsie! Wil jy dalk met my speel?”

“Mi-aaaa-u!” gil Mietsie en klouter by die boom op.

Haar hare staan skoon regop van die skrik.

“Nee, nee, nee,” sê sy terwyl sy haar poot lek, “Dit kos net een hap en ’n klap, dan is ek katpastei. Honde soos jy, is veels te groot vir my.”

Hartseer gaan sit Boksom op die gras.

Ek wens ek was eerder so rats soos ’n kat, dan het ek dalk ’n maatjie gehad, dink Boksom treurig.

In die straat kom daar bende afgesluip. Hulle dra almal groot sakke oor hulle skouers en daar is donker maskers oor hulle oë. Die bende fluister vir mekaar en kyk rond of hulle iemand sien.

Boksom lig sy een oor aandagtig. Sal hulle miskien sy maatjies wees? Die bende begin een vir een oor die heining klouter. Boksom wag dat hulle almal met ’n gesukkel oor die heining geklim het, dan storm hy blaffend op hulle af. Die bende skrik hulleself boeglam! 

So vinnig as wat hulle kan, probeer hulle terug oor die heining klim, maar hulle trap en skop mekaar só dat nie een oor die heining kan kom nie. Boksom hardloop tot by hulle en begin opgewonde op en af spring.  

“Het julle met my kom speel? Het ek vier nuwe maatjies gekry?”

Die mans bewe dat hulle tande klap. Hulle klou aan mekaar vas.

Siestog, dink Boksom, hulle weet seker nie hoe om te speel nie.

“Ek sal julle wys hoe om te speel,” sê Boksom.

 Hy gryp die een man se broekspyp en ruk dit soos wanneer hy en Pa toutrek speel.

Die man gil so hard dat Dawie de Duif kom kyk wat aangaan.

“Wys hom, Boksom!” juig Dawie en fladder sy vlerke.

Een van die mans begin om weg te hardloop. Boksom dink hy wil die jaag speletjie speel en storm agter die man aan.  Boksom is baie vinniger en hy duik die man plat dat die gras spat.

Mietsie bekyk alles vanuit die boom.

“Mooi-aau so, Boksom!” spin sy.

Die man staan bewend op. Hy wil na die hek toe gaan, maar hy is te bang om verby Boksom te stap. Boksom kyk na die res van die bende waar hulle tevergeefs oor die hek probeer klim.

Van al die lawaai kom kyk die buurvrou wat aangaan. Sy praat op haar selfoon. Vinnig raak die straat vol mense wat die affêre aanskou.

Miskien is dit ook ’n speletjie om oor die heining te probeer kom? wonder Boksom.

Hy storm weer op die bende af en spring so hoog as wat hy kan teen die heining op. Dit voel of hy vlieg. Sy ore flap in die wind Sy kop steek bokant die hek uit. Hy sien vir ’n oomblik  al die dakke van die huise van die buurt.

Eensklaps val die mans op die grond van skrik toe Boksom langs hulle spring.

“Het julle dit gesien? Het julle dit gesien? Ek wen!” blaf Boksom opgewonde. Sy tong hang skoon uit van opwinding.

“Mooi so, Boksom!” bulder oom Piet.

Die mense in die straat klap hande.

Skielik stop daar twee polisiekarre voor die huis. Twee polisiemanne spring rats oor die heining.

“Nóg maatjies!” roep Boksom uit en spring teen een van die polisiemanne op.

Die polisiemanne begin om die bende na die hek toe te stoot.

Mense speel darem maar baie vreemde speletjies, maar Boksom dink hy verstaan hoe dit werk. Met al sy krag stoot hy een man van agter af. Die man skrik so groot dat hy sommer vanself na die hek toe hardloop.

Dit was maklik, dink Boksom trots. Nou hoef die polisie nie eens meer te veg nie. Die bende klou aan die hek was. Sweet slaan op hulle voorkoppe uit.

“Asseblief, asseblief, ons sal gehoorsaam wees, beskerm ons net,” pleit hulle.

’n Wit kar trek haastig by die oprit in. Dit is Pa. Boksom waai sy stert opgewonde. Pa maak die hek oop. Die bende storm na die polisiekarre toe en spring vinnig in die vangwa. Boksom hardloop agter hulle aan en staan met sy pote teen die polisiekar op. Hy glimlag vir die bende.

“Dankie dat julle my maatjies was vandag! Ek hoop ek sien julle sommer gou weer!”

Van daardie dag af het Boksom altyd iemand om mee te speel.

Elke keer as die posman verby kom, gooi hy vir Boksom ’n stok om te vang.

Dawie leer Boksom om oor die heining te vlieg. Hy kry dit nog nie heeltemal reg nie, maar met bietjie oefening, weet Boksom, kan hy enige iets doen!

Mietsie laat hom toe om haar te jaag. Die beste van alles is, al die mense van die straat wat hom troetel en hondebeskuitjies voer. Hulle noem hom ’n held.

Boksom weet nie wat ’n held is nie, maar hy dink dit is wat Lila nou die dag gesê het:

“’n Groot hond, met ’n klein hart van goud.”

Met sonsopkoms is Lappies en Elsie alreeds huppelend in die straat af op pad. Die lug skyn pienk deur die nat blare. Lappies hou Elsie se hand vas en Elsie hou haar ma se hand vas.

Lappies is baie lief vir Elsie. Sy is die beste mensekind waarvoor ‘n teddie kan vra. In die dag speel hulle wegkruipertjie of hulle hou piekniek. Lappies gaan nêrens sonder sy Elsie nie. 

Vandag is Elsie se ma haastig. Hulle stap so vinnig, arme Lappies se voete kan amper nie byhou nie. Skielik staan Lappies stil.

“Kyk Elsie, ‘n donkiekar! Kan ons groot asseblief op die donkiekar ry?”

“Ek weet nie Lappies, jy weet my ma is vandag haastig,” sê Elsie.

Lappies maak sy oë groot sodat Elsie kan sien hoe graag hy op die donkiekar wil ry.

“Nou goed dan,” sug Elsie.

Elsie vou haar hande by mekaar en saam  kyk hulle smekend na Elsie se ma.

“Wie kan dan vir sulke oulike gesiggies nee sê?”  glimlag Elsie se ma en stop ‘n geldjie in Lappies se hand.

“Jippie!” roep Lappies en hardloop na die laphuise waar die donkies staan.

Lappies kan sy oë nie glo nie. Voor hom staan die snaaksste twee gediertes wat hy al ooit gesien het. Hulle neuse en ore is lank en op hulle koppe is strooihoede met die mooiste geel en rooi blomme daarop. Hy steek sy arm versigtig uit om aan ‘n donkie se neus te raak.

“EE-HO!”

Lappies skrik hom boeglam. Oom Piet Langoor lag.

“Hulle name is Vonnie en Meraai ˗die oulikste donkies in Pelgrimsrus.”

Lappies stop die geldjie in Oom Piet se hand:

“Bo dorp toe, asseblief.”

Vinnig klouter Lappies en Elsie op die wa en gaan sit op die houtbank.

Die rit is stamperig en Lappies wip op en af soos die wa oor die klipperige pad ry. Hy gly met elke stamp

      al hoe nader

          en nader

               aan die rant van Elsie se skoot…

“Hokaai!” roep oom Piet Langoor.

Die wa hou skielik met ʼn stamp stil, sodat almal vooroor val.  Lappies val van die bankie af en voor hy kan keer rol hy oor die rand van die wa en land op die teer. 

“Eina!”

Elsie en haar ma klim van die wa af. Lappies wag vir Elsie om hom op te tel, maar sy sien hom nie raak nie.

“Elsie!” roep Lappies, maar Elsie en haar ma stap haastig aan en verdwyn om ʼn hoek.

 Skielik is Lappies baie benoud.

“Wat gaan nou van my word? Elsie kan my nie hier vergeet nie! Wat as ek nat reën of ‘n ander mensekind my optel?”

Lappies voel hoe groot teddie-trane in sy oë kom sit. Net voordat hy kan begin huil, tel Oom Piet hom op en sit hom agterop die wa. 

“Ai, jaai-jaai,” sê hy, “Kom Vonnie en Meraai, ons moet vir Elsie gaan soek.”

Lappies se trane is sommer gou-gou weg toe hy Elsie se naam hoor.

Die donkies drafstap aan tot waar Elsie en haar ma om die hoek verdwyn het.

“O wee, kyk net al die mense wat in die pad staan,” sê  Lappies bekommerd,  “Hoe gaan ons hier verby kom?”

Die donkies druk deur die mense en Lappies gewaar ʼn tamatierooi Ferarri in die middel van die pad.  Die mense bewonder meneer Ferreira met sy Ferarri.

“’n Donkiekar? Wie ry nog hier rond met ʼn donkiekar?” spot meneer Ferreira. 

Die mense lag lekker.  Meraai skop ʼn klippie teen die Ferarri en stap verder. 

“Hiert jou esel!” skree meneer Ferreira met ʼn gebalde vuis in die lug. 

“Ek sien vir Elsie!” roep Lappies opgewonde.

Hy waai met sy hande in die lug, maar Elsie is te ver om hom te sien.

Oom Piet jaag die donkies aan. Elsie en haar ma stap oor ʼn besige pad. Voordat die donkies die pad kan oorsteek, stop ʼn verkeerskonstabel hulle om plek te maak vir die fietsryers wat blitsvinnig teen die heuwel afgery kom.

Dis ʼn fietswedren en daar is honderde fietsryers. Lappies staar na die helderkleurige hemde, die valhelms en donkerbrille van die fietsryers.

“Pasop voor, donkies!” skree ʼn fietsryer toe Vonnie en Meraai dit bietjie nader aan die pad waag. 

Daar is geen teken van Elsie en haar ma toe die fietsryers uiteindelik verby is nie. “Waar is my Elsie?”  wonder Lappies hartseer.

Die donkies draf reguit aan en af met die heuwel.  Onder in die dal is dit so mistig dat Lappies niks voor sy oë kan sien nie.

“Ons sal maar moet omdraai,” sê oom Piet, “Dit word al laat.”

 Oom Piet draai die donkiekar om en stadig stap hul kop onderstebo terug laphuisie toe. Oom Piet fluit ’n treurige wysie.

“Elsie gaan vanaand baie alleen wees sonder my,” dink Lappies hartseer en voel hoe die teddie-trane weer begin swel.

“Gaan ek my Elsie ooit weer sien?” wonder hy.

Van ver af al sien hulle iemand wat by die laphuise op hulle wag. Lappies se hart bons in sy borskas. Kan dit wees? Sowaar, dis Elsie en haar ma!  Elsie kyk hoopvol na die donkies:

“Het julle dalk my Lappies gesien?”

 Lappies glimlag breed toe oom Piet hom agter van die karretjie af haal.

“Dankie, Oom Piet!” sê Elsie en gee Lappies ʼn stywe druk.

“Ek is so jammer, Lappies. Ek sal jou van nou af nooit weer verloor nie,”  belowe sy.

“Kom ek neem julle huis toe,” sê oom Piet vir Elsie se ma,  “Die son is besig om te sak agter die heuwels.”

“Dit sal gaaf wees, dankie,” sê Elsie se ma. 

Die rit is stamperig en Lappies en Elsie wip op en af soos die wa oor die klipperige pad ry.  Lappies gly met elke stamp

al hoe nader

        en nader

              aan die rant van Elsie se skoot…

 maar Elsie sien dit net betyds en hou hom stywer teen haar vas.

“Ek is darem die gelukkigste teddie in die hele wêreld,” dink Lappies terwyl die donkiekar in die horison verdwyn en Oom Piet vrolik sing:

“O, die donkie is ‘n wonderlike ding!”

Vonnie en Meraai is twee regte donkies in Pelgrimsrus. Oom Piet Langoor verdien sy oudag geldjie deur mense met sy donkiekar na plekke te neem.